บทที่ 147 ครั้งแรกที่เห็นเธออ่อนแอ

หลังจากที่สัญญาณเงียบลงไปอีกครั้ง ชาร์ลอตต์ก็กอดตัวเองแน่นขึ้น พึมพำกับตัวเองเบาๆ

"แอนดี้ โนอาห์ รีบมาเถอะนะ ฉันกลัวจะแย่แล้ว"

เมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ ชาร์ลอตต์ก็ไม่อาจกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป น้ำตาเริ่มไหลรินอาบสองแก้ม

จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นไม่ไกลนัก คล้ายกับมีบางสิ่งหล่นกระแทกพื้น

ชาร์ลอตต์ซุกหน้าล...